“Á Íslandi er losun gróðurhúsalofttegunda á mann orðin meiri en í Evrópusambandinu. Þessum „árangri“ höfum við ekki síst náð með mengandi stóriðju. Og verði af þeirri álvæðingu sem að er stefnt á næstu árum getum við hugsanlega stært okkur af því að vera komin í mengunarflokk með Bandaríkjunum sem nú eiga heimsmetið. Með hliðsjón af því að alvarlegustu afleiðingar loftmengunar eru ekki staðbundnar heldur koma niður á vistkerfinu öllu og verst þar sem fátækt er mest, með hliðsjón af því að árlega deyja milljónir beint og óbeint af völdum mengunar og loftslagsbreytinga, og með hliðsjón af því að ástandið á eftir að versna til muna jafnvel þótt þjóðir heims næðu samkomulagi um að halda heildarlosuninni á núverandi stigi (og ekkert slíkt samkomulag er í augsýn, fjarri því, hvað þá sátt um skerðingu sem væri brýn), þá er ástæða til að spyrja með hvers konar rökum Íslendingar geti varið hegðun sína í þessum efnum.

Þegar gefið var leyfi fyrir álverksmiðju í Straumsvík á sjöunda áratugnum vissum við ekki það sem við vitum núna. Þá nægði
okkur sú nytjahugsun að renna þyrfti fleiri stoðum undir einhæft hagkerfi. Fyrir eða eftir Ríóráðstefnuna, 1992, vissum við (eða
áttum að vita) að umhyggjan fyrir eigin efnahag nægði ekki sem réttlæting fyrir frekari losun gróðurhúsalofts. Samt hefur þetta
verið megináherslan í málflutningi þeirra sem talað hafa fyrir aukinni stóriðju. Þetta er gott fyrir OKKUR. Þetta er gott fyrir ákveðin
byggðarlög, gott fyrir „atvinnustigið“, gott fyrir hagvöxtinn, gott fyrir almenna velsæld, gott fyrir ÍSLAND. Eigingirnin í þessu sjónarmiði (sem er gott dæmi um skilningsvana nytjahugsun) hefur með árunum orðið pínlega ber, ekki síst með tilliti til þess að landið er langt frá því að vera í hópi þeirra fátækustu.” (úr grein Vésteins Lúðvíkssonar “Orwell í Bangladesh og Auden í Straumsvík”, Lesbók Morgunblaðsis, 4. nóvember 2006, bls. 7)